جهانگير افكاري پس از سال ها ابتلا به ناشنوايي و بيماري آلزايمر, در تهران,پس از گذراندن واپسين روزهاي عمر خود در يك آسايشگاه, درگذشت.

جهانگير افكاري در سال 1296 در تهران متولد شد. تحصيلات دبيرستاني را در سال 1318 به پايان رسانيد. از آن پس به خواندن آثار ادبي و فرا گرفتن زبان روي آورد. او از سال 1316 به ترجمه ي داستان هاي كوتاه پرداخت و ترجمه هاي خود را در مجلات ادبي و فرهنگي و روزنامه هاي آن دوران منتشر كرد.

در سال هاي پيش از كودتاي 28 مرداد, به فعاليت سياسي روي آورد, به همين سبب پس از كودتا, چند سالي را در زندان گذراند.

پس از آزادي از زندان, به طور جدي به ترجمه ي آثار ادبي و سياسي روي آورد و آثار ارزنده اي را از نويسندگاني مشهور و ارجمند چون چخوف, كارالنكو, ولتر, آناتول فرانس, استاندال, و گي دوموپاسان ترجمه كرد. ترجمه هاي او از نثري روان و دلنشين برخوردار است و رسا و شيوا است. رعايت امانتداري و دقت و صحت در ترجمه از ويژگي هاي مهم ترجمه هاي اين مترجم زنده ياد است.

از مهم ترين ترجمه هاي او مي توان به اين ها اشاره كرد:

زندگي من و 5 داستان ديگر ـ آنتوان چخوف( 1329)

راهبه ي كاسترو ـ استاندال (1336)

نوازنده ي نابينا ـ كارالنكو (1336)

كانديد يا خوشبيني ـ ولتر ( 1340)

ماجراي خنده آور ـ اناتول فرانس (1345)

سرگذشت دختر روستايي ـ گي دوموپاسان

وجدان سياسي عصر ما ـ از 12 نويسنده

جنگ شكر در كوبا ـ سارتر.